U bevindt zich in de rubriek "Visverslagen".

De Po geeft ze niet cadeau!

Mooi visverslag van Ronald Te Vruchte die samen met vismaat Neso op de Po een droomvis ving...

Eindelijk was het dan zo ver, na vele jaren op deze site surfen en lezen kon ik eindelijk mijn lijnen nat gaan maken in echt meerval water; De Italiaanse Po.

Samen met mijn nieuw hervonden vismaat en goede jeugdvriend Neso hadden we een tweetal jaar geleden het karper vissen weer opgevat en werd ondertussen het stoute plan voor deze expeditie gesmeed. We wilden zonder veel wetten en regels lekker ons eigen ding gaan doen. Na wat tips van forumleden (dank aan Eric en Henk) viel de keuze op “il campo del siluro”, een klein meerval kamp direct aan de Po ter hoogte van Ferara. De datum werd gezet op de week van 20 t/m 28 Juni 2009 en de vliegtickets werden via Ryanair geboekt naar Bologna waar de kamp eigenaar Roland ons op zou komen halen. Op de Predastore werd het laatste ontbrekende kleinood ingeslagen, de hengels zouden we bij Roland huren.

Aangekomen op het kamp troffen we een eenvoudig maar goed onderkomen aan wat plaats bied aan de nodige vissers, in de kantine hingen reeds foto’s van de vele meervallen tot dik in de 110+ kilo. Volgens Roland waren de vangsten de afgelopen week zeer matig geweest, maar mogelijk dat de eerste regen sinds 4 weken hier verandering in zou kunnen brengen.

De eerste nacht werd vanuit de boot gevist waarbij Roland ons vergezelde. De keuze viel voor de nacht op een stek stroom afwaarts langs een rij in het water gevallen bomen vlak bij een broedplaats van diverse soorten reigers. Naast veel herrie van de reiger jongen en de enorm koude nacht gebeurde er niets. Hierna werd er in de ochtend in de volle stroom langs een diepe zandbank gevist, maar ook hier bleven onze palingen onaangeroerd. Inmiddels heb ik Roland oren van de kop gevraagd over de succesvolle stekken en methodes en vertelde hij ons wat we moesten weten.

Na een goede (dag) rust zouden de komende dagen in het teken staan van aasvissen vangen en de nachten waren er voor de meerval en het leren omgaan met een boot en het zware materiaal. Tussen de vele aasvissen door (variërend van brasem tot barbeel en giebel tot roofblei) wist ik zo zelfs mijn eerste meerval te vangen (foto 001). Een monster van maar liefst 30+ cm waarbij mijn maats record van 5 cm aan diggelen ging. Inmiddels bewees de Po zijn prijzen niet zomaar cadeau te doen. Inmiddels hadden we reeds 5 nachten en 4 dagen gedraaid en moest de eerste meerval zich nog laten zien. Onze Oostenrijkse collega’s (6 man sterk) moesten het doen met één vis van 107 cm en waren niet erg optimistisch.

De donderdag ochtend bracht ons, na een niet geviste nacht met veel onweer, op een nieuwe verre stek. Een diep uitgesleten buitenbocht met flink wat bomen welke uit het 6 meter diepe water ver boven de waterspiegel uitstaken.

Deze ochtend bracht ons geen vis, maar wel zagen we niet ver naast de boot een grote meerval draaien aan het oppervlakte. Dit zou hem gaan worden, onze stek voor de rest van de week! Dezelfde middag waren we reeds terug en werd er een boei stroom opwaarts van de boot gemonteerd aan een van de boomtakken en werden er goede stenen uitgezocht voor de onderwater dobber montages. Na flink wat aasvissen gevangen te hebben en goed gegeten te hebben in het restaurant wat er aan de boten steiger ligt (ja ja luxe ten over)

zetten we koers naar een lange nacht aan de bomen stek. Er gingen twee steen montages met onderwater dobber te water, één stroom opwaarts en één stroom afwaarts, kort onder de steile kant en één aan de boei stroomopwaarts aan de boom. Daarnaast zetten we een bodemlood montage uit, een dobber montage +/- 1 meter boven de bodem en een ballon montage met flink wat licht er in op +/- 1 meter onder het oppervlakte met daaraan een grote Kolblei van +/- 27 cm. Over deze laatste montage had ik veel gelezen op deze site en ik had zo mijn idee dat dit voor een verrassing zou gaan zorgen. Het wachten kon beginnen.

Na een flinke hoosbui zochten we beiden toevlucht onder een klein parapluutje voor de regen. Ik had hierbij de hengel met de ballon montage op mijn schoot liggen met een zwaar afgestelde baitrunner. Rond 11:30 begon opeens uit het niets, zonder dat er wat aan de ballon te zien was geweest, juist deze baitrunner alsof zijn leven er vanaf hing te gieren. Zonder twijfel zette ik meer uit reactie dan uit wijsheid met een stevige haal de haak. Vanaf dat moment brak werkelijk de hel los. De slip gierde het uit en meters dyneema vlogen van de zeker niet kinderachtig afgestelde slip. Snel wurmde in me onder het lage parapluutje uit en gaf mijn maat aan meteen alle hengels welke los lagen in te halen. Als stevige driller ben ik wel wat gewend van het opstakel karper vissen, maar dit sloeg echt alles. Het was alsof er een vrachtwagen met mijn haak en lijn vandoor ging en koers zette naar het midden van de stevig stromende rivier de boot met anker en al achter zich aansleurend. Omdat er nog drie hengels uit lagen met breeklijnen moeste deze nu ook snel gebroken en binnengehaald worden, lang leven een goede vismaat op zo’n moment! Onervaren als ik in deze ben/was besloot ik het anker te laten liggen. Dit remde ons goed af en de vis was toch in veilig water. Om niet over boord te vallen was ik inmiddels maar gaan zitten met een tot in de knuisten gekromde hengel in mijn handen. Thank God had ik een fishing beld gekocht want anders sprak ik nu enkele octaven hoger, elke meter welke ik namelijk terug pompte (lees boot naar de vis trok) nam mijn besnorde vriend(in) er 2 terug. Na een uurtje touwtrekken was ze echter nog niet moe en nam gewoon nog maar eens een run van 10 a 20 meter. Toen besloot ik dat er te veel lijn uit kwam te staan en hebben we het anker gelicht. Hierna zaten we door de stroming en flink wat pompwerk snel boven de vis en duurde het niet lang voordat we de vis voor de eerste maal konden zien. In het schijnsel van de hoofdlamp verscheen een reusachtig vissenlichaam wat ik tot dan enkel kende van de vele youtube filmpjes welke ik had bekeken. Wat een kick zeg, zeker twee meter plus!!! Met een flinke staartslag verdween ze zonder moeite weer in de diepte, maar na een 4 a 5 tal van deze uithalen werd ook zij moe en kon ik haar voor het eerst dichter bij de boot trekken. Ik had inmiddels al beide handschoenen aan, want dit karwij wilde ik geheel zelf klaren. Ik zag de grote dreg stevig in de punt van de bovenlip zitten, dus die zat veilig. Gelukkig herinnerde ik me de tip uit Lucas zijn boek dat je eerst een tik op de kop van de vis moest geven nog voordat je met landen wil beginnen; goede tip!!!! Ik was meteen nog natter dan ik al was, een grote kolk van de enorme staart zwaaide naar me alsof ze wilde zeggen pak me dan als je kan. Ja dat moet je dus niet tegen mij zeggen! 4 tikken en evenveel kolken later hing ze nu eindelijk moe naast de bood, het laatste liefkozende tikje resulteerde enkel nog in het rond de as draaien van de reusachtige vis. Het was nu toch echt tijd mijn handen in die grote bek te steken, de eerste keer resulteerde in een stevige knauw in mijn vingers waarbij de vis zich snel los wist te wurmen. Echter te moe om nog weg te zwemmen kon ik haar rustig aan de kevlar onderlijn weer terug trekken en volgde poging twee, deze keer was het wel prijs en kon ik me verbazen over het enorme handvat van een vissenbek. Door de enorme hoeveelheid adrenaline koste het me slecht weinig moeite het enorme gevaarte aan boort te trekken op het reeds wachtende zijldoek. Voor ik het wist lag ik op de bodem van de boot met de grootste vis welke ik ooit in levende lijve had gezien boven op me, zingend en juichend van geluk!!! Wat een gevaarte was dit zeg, ik was buiten zinnen. Snel nam mijn verstand het echter weer over en werd de vis snel goed op het zijl gelegd en volgde de eerste emmers water over mij en de vis. Neso, welke het gehele gebeuren via de video camera had gevolgd en zich als een ware profi gedroeg hing snel de motor weer in het water en vervolgens zette we koers naar het eerste strand wat we met de schijnwerper konden vinden. Eenmaal aangemeerd (lees knal de boot de kant op ;-) wisten we met veel pijn (letterlijk) en moeite het reusachtige gevaarte aan land te tillen. Hier werd snel een meetlint over de vis gespannen en deze bleef steken op maar liefst 216 cm!!! Mijn eerste echte meerval en dan meteen zo’n gevaarte; de meeste dromen zijn dus toch geen bedrog!!

 

Snel besloot ik de vis te stringeren en op een veilige plek neer te hangen voor een fotoshoot en het wegen de volgende ochtend. Na het nodige gestuntel in de diepe modder met de enorme gigant hebben we haar netjes weer bij krachten laten komen en in diep water weg gehangen. Wat nu te doen was niet echt een vraag! Verder vissen natuurlijk, op naar haar moeder!

Na het nodige zoek werk wisten we onze stek weer terug te vinden en werden de hengels zo goed mogelijk weer in stelling gebracht. Helaas gebeurde er die nacht niets meer, wel hoorden ik die nacht tussen het bomen vellende gesnurk van mijn vismaat wel meerdere meervallen jagen; geen kleintjes!! Vele uren later (die dagen leken te deuren) werd het weer licht en zetten we rond 7:30 koers naar het kamp. Daar aangekomen zat iedereen aan het ontbijt, toen men ons onder de modder en het vissen slijm zag wist men genoeg. Onze eerste opmerking was dat de ‘Waller dropfen” (een door onze Oostrijkse vrinden omgedoopt alcoholisch goedje) zijn werking had gedaan. We moesten als we wilden vangen hiervan een goede slok nemen voordat we die avond gingen vissen voor goed geluk. Na de felicitaties in ontvangst genomen te hebben en een veel te lang durend ontbeid, zetten we uiteindelijk koers naar de plek waar we onze prijs hadden weggehangen. Gelukkig was de vis meer dan levend (toch spannend voor een karpervisser dat stringeren) en werd deze door Roland op behendige (maar iets wat ruwe) wijze bij hem aan boord gehesen en zetten we koers naar een echt zandstrand. Hier hebben we de vis gewogen en kwam de wijzer van de weegklok tot stilstand op maar liefst 77 kg, hierbij was de vis een toch wel flink stuk van zijn buik kwijt ten opzichte van de avond daarvoor. Dat ik nu echt in de zevende hemel was is licht uitgedrukt kan ik je vertellen!! Na een zware en bijna professionele foto sessie van Roland hebben we de reus terug gegeven aan de Po.

Daarna werden de bij voorbaad ingeslagen flessen champagne aangebroken en zaten we al om 11:00 in de ochtend aan de bubbels, dat het niet bij een fles bleef zorgde er voor dat we die avond pas laat weer bij onze positieven waren. Maar 's morgens een man 's avonds een man! Dus om 21:00 lagen de hengels weer op hun stelling, maar nu met twee ballonen, we spraken af dat de volgende vis voor Neso zou zijn, ongeacht welke hengel er zou gaan. Die avond werd er een om nooit te vergeten, alle karpers van de Po besloten te gaan paaien en geloof me dat zijn er veel. Het was werkelijk niet normaal ze gebruikte de bomen, de steile kanten, de boot en zelfs de ballonnen om hun eitjes tegen af te zetten. Al deze karpers, groot en klein, en de honderden harders zorgen voor een waar spektakel. En de meerval? Die werd net zo gek! Het enige regelmaat zag je tientallen vissen uit het water vliegen met grote kolken er achteraan. Zoveel prooi zorgde er wel voor dat onze vissen niet makkelijk te vinden waren, regelmatig werd er kort achter de boei en de ballonen gejaagd maar werden onze aasvissen niet (goed) gegrepen. Maar rond 10:30 was het dan toch raak op de boei hengel met een paling. De topbel begon zenuwachtig te trillen en behoorlijke kolken achter de boei verraden dat een meerval de aasvis gegrepen had. Hij brak echter niet de breeklijn, dus ik besloot deze zelf te breken en de vis vast te slaan. Dit lukte en snel gaf ik de hengel aan mijn inmiddels wakker geschrokken maat. Terwijl hij zich om de hengel en vis bekommerde haalde ik snel alle andere hengels binnen en lichte het anker. De vis bleek een stuk makkelijker te hanteren, maar wist toch wel de nodige meters lijn te nemen, maar na zo’n 10 minuten worstelen was het toch wel over. Betrekkelijk makkelijk wist ik de vis in de bek te grijpen en kon ik een prachtige vis aan boord trekken voor mijn dolgelukkige maat. Met 160 cm en 26 kilo een vis van een compleet ander kaliber dan zijn voorganger, maar zeker een pracht van een vis (foto 011 t/m 012) en een die meer dan welkom was.

De rest van de nacht gebeurde er echter helemaal niets meer, mogelijk waren de vele honderden vrij rondzwemende prooivissen hiervoor verantwoordelijk want we deden echt geen oog dicht van al dat geplons en gespetter, werkelijk sensationeel. Wel hebben we nog enkele keren aanvallen op onze met de boei en ballon aangeboden aal gehad, maar deze zetten geen van allen door. 
 

Inmiddels was het alweer zaterdag nacht en brak onze laatste nacht aan, overbodig om te zeggen waar we dit keer gingen zitten ;-)

 

Helaas bracht deze laatste avond veel pech, al vroeg op de avond ging er een goede vis met de boeien aal vandoor, met slechts een korte ruk brak deze de breeklijn en koerste meteen stroomafwaarts (naar de boot toe dus). Voor de zekerheid zette ik toch de haak, hierna bleek ik geen lijn in te kunnen nemen omdat de lijn om de top was geslagen na het breken van de breeklijn. De draad viel slap en de vis was gevlogen, bij het ophalen bleek er nog een tweede oorzaak te zijn. De haakpunt zat terug in de aal gedraaid en de haak kon zich dus onmogelijk zetten! Balen met de hoofdletter B!! snel terugvaren naar de boei en opnieuw de val uitzetten dus, maar toen diende zich probleem twee aan. De motor wilde met geen enkele mogelijkheid meer starten. Om te voorkomen de dat we de stek te veel verstoorden besloten we het te laten voor wat het was en de boeien hengel om te bouwen en met de dobber verder te vissen. Het anker lag nu nog goed en de andere hengels lagen nog stevig verankerd op hun stekken en tegen de stroom in roeien met een klein roeispaantje was werkelijk ondoenlijk. Helaas was het hierna gedaan met de aanbeten en de volgden ochtend ontdekten we bij daglicht dat de startkabel van de motor helemaal los gebroken was (metaal moeheid!!). Starten ging nu dus wel door de kabels tegen elkaar te houden, maar helaas wel te laat.

Die ochtend zijn we nog snel ons bedje ingedoken, ondertussen was de vrouw van Roland zo vriendelijk was om onze vieze kleding en de visrugzak welke als handbagage diende te wassen en te drogen, TOPPIE. Na ons schoonheiddutje hebben we onze spullen gepakt en heeft Roland ons naar Bologna airport gebracht en enkele uren later stonden we moe, bruin maar voldaan terug op Hollandse bodem.

Het was een enerverend weekje waarbij we hard hebben moeten werken voor onze vissen, we hebben veel aasvissen gevangen, 60 liter brandstof opgevaren, weinig geslapen, maar het was het wel waard. Voor ons beiden een week en vangst om nooit te vergeten, niet alleen het vangen zelf maar ook deze prachtige ruige rivier en natuur heeft ons in haar macht en we komen zeker terug!! ik denk dat onze trip voor ons succesvol is geworden mede dankzij de site van de meerval studie groep. Dankzij het forum, de enthousiaste leden en de leerzame artikelen hebben denk ik toch de doorslag gegeven. Dank voor iedereen die hieraan meewerkt en hopelijk kan dit uitgebreide verslag iemand anders ook zijn/haar droomvangst of op zijn minst leesplezier te bezorgen. 
 

Gegroet en tot ziens aan de waterkant, 
 

Ronald en Neso