U bevindt zich in de rubriek "Visverslagen".

Papegaaien, stieren en meervallen

Jacco Hensen, Ferry Reijenga en Eelco Hensen zijn voor een 3-daagse trip naar Bourgondië geweest om op de bovenloop van de Saône en één van haar dode zijarmen te vissen.

Het is donderdagavond 28 mei als Jacco, Ferry en Eelco rond 23.00 uur vertrekken naar de Saône in Frankrijk. Beter gezegd de Petit-Saône want zo wordt de bovenloop van deze rivier  stroomopwaarts van St. Jean de Losne genoemd. De rivier is er een stuk smaller en heeft meer van haar natuurlijk verloop behouden. Alleen ter plaatse van dorpjes tref je wat gecultiveerde oevers aan. Voor vrachtschepen is het te ondiep, pleziervaart daarentegen kom je wel tegen. Omdat de Petit-Saône nogal door het landschap slingert en een behoorlijk verval heeft zijn op veel plekken kanalen gegraven om de scheepvaart maar niet door de "beroerde rivierbochten" te laten varen. Zodoende zijn er tussen Seurre en Auxonne een aantal interessante rivierarmen ontstaan die ware hotspots blijken te zijn voor oa. karper, black bass én meerval. Veel van deze rivierarmen hebben ook nog eens een stuw waardoor het water er dieper is en vrijwel stil staat. Omdat er dus geen pleziervaart komt zijn het heerlijke visplekken.

De autorit bedraagt iets meer dan 700km die we helaas niet zonder kleerscheuren doorkomen. Dankzij het belabberde wegdek in de Belgische Ardennen trilt één van de stekkers van de trailer los. Nadat we zien dat de achterverlichting begint te knipperen zetten we de auto op de eerstvolgende parkeerplaats aan de kant. De stekker is door het asfalt bijna helemaal weggesleten en er is kortsluiting ontstaan waardoor twee zekeringen kapot zijn. We wisselen wat zekeringen om en een rol plakband brengt uitkomst. Na ruim anderhalf uur prutsen hebben we weer rem- en knipperlicht. Alleen het rechterachterlicht van de trailer werkt niet meer. Pogingen om onderweg bij een tankstation een nieuwe stekker en zekering te kopen mislukken. Nergens een stekker te krijgen en de zekeringen die ze verkopen blijken niet te passen. Dat weten we weer voor de volgende keer.

losgetrilde stekker op de Belgische snelweg...

Vroeg in de morgen arriveren we op de plek van bestemming. Snel de vergunningen gehaald (vakantievergunning 31 euro, jaarvergunning 71 euro) en eten en drinken. Binnen een uur dobberen we in de vol beladen boot op zoek naar een geschikte stek ergens in de dode rivierarm. Makkelijke en obstakelvrije kantstekken heb je er eigenlijk niet. Na zo'n 7 km varen komen we aan op de stek waar Eelco vorig jaar heeftgevist. Het is een weiland dat op enkele meters van de rivier ligt. Bij mooi weer is het goed te doen, maar zodra het gaat regenen worden de meters van tent naar oever een soort glijbaan. Gelukkig werken de weergoden mee. De dikke dode boom die 2 meter uit de oever half onder water ligt moeten we tijdens een dril zien te omzeilen door de boot goed langs de oever te positioneren.

Nadat de tenten opgezet zijn is het tijd voor een biertje. Dan krijgen we toch nog onverwachts bezoek. Een kudde van zo'n 40 koeien vindt het allemaal reuze interessant en komen dichterbij. Jacco zal ze wel 'ns effe wegjagen. Met een spinhengeltje en daaraan een fel rood drijfballetje gaat hij erop af. De koeien doen een stap terug maar er blijken ook een paar jonge stieren tussen te zitten die juist naar voren springen. Het loopt allemaal af met een sisser en de beesten verdwijnen even later uit het zicht.

onverwachts bezoek...

Ons biertje is op en we stappen in de boot om nog een paar uur te driften op de rivier met palinkjes en octopusjes. Dit resulteert in twee meervallen van 93cm en 86cm. Die laatste is Jacco's eerste meerval, dus een heel geslaagde eerste dag.

Rond een uur of 8 's avonds zijn we terug bij de tenten. Terwijl Jacco het avondeten klaar maakt op een skottelbraai, fixen Eelco en Ferry vier hengels plus een karperhengel voor de nachtvisserij. N.b. nachtvissen is weliswaar niet toegestaan maar we wagen het erop. De nachtelijke uurtjes zijn vaak erg goed en in tegenstelling tot de drukbeviste stekken rondom oa. Macon of de Moezel verwachten we niet dat de Gard de Peche hier 's nachts de dichtbegroeide oevers afstruint op zoek naar vissers. Voor de meerval gebruiken we palinkjes die we dmv. onderwaterdobbers en bodemlood langs de oevers op half water aanbieden. Langs de oevers is het ongeveer 2-3 meter diep, bijna geheel begroeid met overhangende bomen en her en der staan lelievelden en riet. Jagende meervallen zwemmen graag strak langs de oever op zoek naar prooivis.

Nadat de lijnen zijn uitgevaren kan het wachten beginnen. 's Avonds blijft het angstvallig stil. Pas om 3 uur 's nachts krijgen we een aanbeet en wat voor één. Eelco laat de lijn strak lopen en haakt de meerval maar de lijn is tijdens de run aan een tak vast komen te zitten. Altijd riskant om strak langs takken te vissen dus we moeten de boot in. De lijn is snel los en na een harde dril kunnen we de meerval landen; 187cm en 95 pond zwaar. De meerval is in uitstekende conditie dus we besluiten de vis te stringeren om zo de volgende ochtend foto's te maken.

187cm en 95 pond...

's Ochtends vroeg begint een optonic weer te krijsen. Ditmaal geen meerval maar een paar koeien die met de lijn tussen de poten weghollen. We hebben meteen een aantal grote takken rondom ons kamp gelegd zodat we van die beesten geen last meer zouden krijgen.

De volgende dag gaan we opnieuw driften. Octopusjes en wormen worden ditmaal volledig genegeerd maar op de palinkjes krijgen we wel regelmatig aanbeten van vooral kleine meervallen. We weten er een paar te vangen. Rond een uur of drie krijgt Ferry een mooie aanbeet op een paling en hij geeft het nieuwe shimano compre hengeltje goed op z'n donder. Op de plek waar we de meerval aan boord willen trekken zien we toevallig een stukje bomenloze oever. Perfect plekje voor de landing en wat mooie foto's. De meerval is 174cm en zo'n 75 pond zwaar. Hartstikke mooi natuurlijk, vooral ook omdat het Ferry z'n eerste meervaltrip is.

mooie vis voor Ferry...

174cm...

Ook deze nacht vissen we weer statisch maar helaas zonder succes. Het water is glashelder en flink gezakt en dat is meestal niet goed voor de vangsten. We krijgen alleen een paar tikjes op de karperhengel van waarschijnlijk dwergmeervalletjes. Alleen een vogel ergens boven een boom zorgt voor wat opwinding. Het is net een papegaai want het beest weet perfect het geluid van onze beetmelders na te bootsen. Eén keer is dat leuk maar hij moet niet aan de gang blijven.

Na een goed ontbijt besluiten we een hele lange drift te maken van zeker 10km op de rivier. Het is erg warm en zitten te bakken in de boot en de meervallen laten het - niet zo verwonderlijk -afweten. We krijgen twee aanbeten van kleine meervallen waarvan er eentje in de oppervlakte wordt verspeeld. Af en toe passeren we wat karpervissers maar ook zij beleven een taaie dag. Dan maar terug naar de tenten om te eten en de hengels klaar te maken voor de nachtvisserij. De laatste nachtsessie breekt aan en we bouwen twee korte meervalhengels om voor de statische visserij. Zodoende vissen we met zes hengels.

De aanbeten die avond laten niet lang op zich wachten. Een kwartiertje nadat de laatste aasvis in het water ligt meldt de eerste meerval zich. De aanbeet zet niet door. Direct daarna gaat een andere hengel af. Maar ook deze zet niet door. Rondom de aasvis van die hengel zit een groep kleine meervallen die de paling keer op keer pakt maar we krijgen geen van deze meervalletjes gevangen. Jacco probeert alle macht een aanbeet te verzilveren maar telkens zonder resultaat. Ondertussen rollen Ferry en Eelco bijna van hun stoel van het lachen na weer een halve aanbeet. De "papegaai" zit ook weer in de boom boven ons en imiteert naar hartelust onze optonics. Even na middernacht komt dan toch die lang gehoopte run. Ditmaal op de meest linkse hengel waarvan de aasvis op ongeveer 180 meter afstand ligt. Jacco laat de lijn strak lopen zodat de cirkelhook zich in de mondhoek kan vastzetten ... een misser volgt! Dat is de eerste misser op een cirkelhook. We leggen de hengel weer op de rodpot in de veronderstelling dat het met de paling wel goed zit. Later die nacht rond 4.30 uur krijgen we wederom een aanbeet op deze hengel. Ook ditmaal wordt de vis niet gehaakt. De volgende ochtend inspecteren we de haak en die blijkt niet goed op de onderlijn te zitten. Waardeloos natuurlijk omdat we graag hadden gezien dat ook Jacco een dikke vis zou vangen. Vrij kort nadat de vis werd gemist zag Jacco wat geks in het water zwemmen, op enkele meters van de hengeltoppen vandaan. Het leek een bever maar bleek een meerval te zijn die half met z'n kop uit het water zwom. Net of 'ie vliegjes of visbroed aan het verorberen is. In Italië doen meervallen dat ook wel eens als het waterpeil laag staat en troebel is. Het schijnt dat ze dit doen om zand van de kieuwbogen af te spoelen. Maar waarom deze meerval dat deed is een raadsel, het water was juist glashelder.

drinkplaats voor de koeien...

drinkplaats voor de koeien...

Na een hectische nacht zijn we 's ochtends wat later uit de tent gekomen. Na een ontbijtje hebben de boel inpakken en naar huis. Bij de auto hadden we weer een tegenslag; een lege accu en een startmotor die vast bleek te zitten. De beheerder van de jachthaven kwam ons helpen en dankzij hem konden we dan toch naar huis rijden.

Het heen- en terugreis waren waardeloos maar de trip geweldig. Plannen om binnenkort weer naar de Petit-Saône te gaan zijn al gemaakt en de eerste aanbeet is voor Jacco!


Met vriendelijke groet,

Eelco Hensen