U bevindt zich in de rubriek "Visverslagen"

Het valt niet mee aan de Po!

Visverslag van een week in Il Campo del Siluro aan de Po in Italië door Niels Lismont en Henk van Gerwen.

Van zaterdag 30 oktober t/m vrijdag 5 november zijn wij naar Il Campo del Siluro geweest. Dat was best speciaal, omdat Niels en ik elkaar pas één week vooraf hadden ontmoet. Via de MSG-site hadden we al wel eens kontakt gehad. Tijdens de reis door o.a. Duitsland hebben we behoorlijk wat file gehad en we kwamen dan ook pas 's-nachts laat aan. Door een misverstand (Tisch i.p.v. Fisch) konden we ook de sleutels van het huis en de kamer niet vinden. Zodoende maar wat gedronken in de wagen en nog een uurtje of wat proberen te slapen. Het weer was over het algemeen nat en koud. Het zag er grauw uit met zeer hoog water op komst.
 

 
Zo ziet de Po eruit met hoog water!

Het vangen van aasvissen liep ook niet altijd even voorspoedig, maar gelukkig is Niels daar erg goed in. Op de eerste dag hebben we lijnen uitgezet in een inham waar het water draaide en wat er voor ons veelbelovend uitzag. Een heel stuk afgespannen met breeklijnen, maar zonder succes. Later hoorden we van Roland (de eigenaar van Il Campo del Siluro) dat we beter 50 m terug hadden kunnen vissen langs de stroming.

De volgende dag min of meer het zelfde ritueel, aasvissen vangen en de Po op. Alles mooi uitgezet met stenen en breeklijnen, achter wat bomen zodat we niet teveel vuil pakten. Zonder resultaat.

De volgende dagen ging Roland mee met een andere Oostenrijker die ook als gast daar was en dan zie je de professionaliteit en ervaring van hem. Niels moest met hem mee de boot in, ik zat met de Oostenrijker in de andere boot. Behoorlijk stress vond Niels, wij hadden er veel plezier in terwijl we het schouwspel gade sloegen in de andere boot. Niels moest breeklijnen maken, lijnen aan stenen knopen, mee uitzetten en als het niet vlug genoeg ging, dan porde Roland hem op niet mis te verstane wijze. Als je dat de eerste keer moet doen met Roland valt dat niet mee, hij is niet zo heel erg geduldig. Daarna is dat weer volledig over en je leert snel en ongelooflijk veel.
 

 
Niels in opperste concentratie ter voorbereiding op de dingen die komen gaan.
 

 
Niels aan het werk samen met Roland.
 

 
Nog meer werk voor Niels samen met Roland.
 

 
De master himself, de sympathieke Roland Ebner van Il Campo del Siluro.

Nadat het hele circus was uitgezet, volgde er een aanbeet. Omdat het Niels z'n eerste keer aan de Po was, mocht hij die uiteraard aanslaan en drillen. Maar dan moet die wel hangen en helaas.
Niels balen natuurlijk.
 
De volgende dagen op dezelfde manier gevist op een andere plek, de Po was inmiddels zo'n 5 - 6 meter gestegen. Daar waar je normaal met de auto kon rijden en parkeren stond water.
 

 
De toegang tot het pond waar ook het restaurant is, was met 2 meter water onbereikbaar geworden. Het restaurant is links achter de struiken.
 

 
De bomen en struiken staan meters onder water.
 

 
Links een eiland waar je normaal kunt lopen, nu 2-3 meter water.

Weer één of twee aanbeten gehad en ook weer mis. Wat mij opviel was dat de aanbeten niet zo snoei hard waren als ik wel eens gezien had. De hengel werd langzaam in een boog getrokken en als je er niet snel genoeg bij was en / of hard genoeg aansloeg, was het over en uit. Een aasvis met een aantal schubben minder was het resultaat.

Op donderdag, het was inmiddels 4 november, weer het water op. We hadden prima aasvissen en we waren goed op tijd zodat alle hengels voor de schemer waren uitgezet. Af en toe kwamen er ontzettende grote bomen langs, die vervolgens ook nog door onze lijnen zouden gaan als er geen aktie werd ondernomen. Uiteraard moest Niels dan weer met Roland in de boot en de bomen en ander onheil werden vakkundig van koers veranderd zodat het vissen ongestoord kon doorgaan. Er stonden weer 13 of 14 hengels uit!

Dan de eerste beet, uiteraard weer voor Niels, weer mis, Niels baalde weer als een stekker natuurlijk en heeft bijna zijn shirt opgegeten. De tweede aanbeet, die pakte ik en ik sloeg zo hard mogelijk aan, de hengel werd zowat uit mijn handen gerukt. Dit kwam ook omdat ik net zoals vorig jaar niet stabiel stond omdat deze keer mijn rechterenkel was geopereerd. Ik ben zo goed en zo kwaad als mogelijk in de andere boot gestapt / geholpen en samen met Roland achter de vis aan gegaan. Dit was werkelijk fenomenaal, wat een kracht, hij was niet te stoppen en bleef diep.
Roland had bij wijze van grap ook nog even een extra slinger aan de slipknop gegeven dus dat was topsport. De stroming voerde ons ver van de geankerde boot af en na ca. 20-25 minuten kon Roland de vis aan boord trekken, dit was precies onder de brug van de weg naar Ferrara. Een prachtige Po-meerval van 217 cm, mijn eerste 2 meter vis, volgens Roland was het "ein hardte Drill". De hengel en molen van Niels zijn goed getest en in orde bevonden.
 

 
Mijn eerste meerval boven de 2 meter, 217 cm en 78 kg.
 
Toen we terugkwamen bij de geankerde boot, had Niels ook een prachtige meerval in de boot liggen, zijn eerste Po-meerval van 184 cm

Twee schitterende Po-meervallen, 184 en 217 cm, uiteraard teruggezet in prima conditie!

Niels was natuurlijk in een soort shock toestand, geweldig! Uiteraard hebben we dit 's-avonds nog even gevierd met wat bier en dergelijke. Niels was met alle hengels in de boot gebleven om nog een nachtje door te vissen, helaas voor hem geen resultaat meer.

Op vrijdag voor de laatste keer vissen en nadat alles weer was uitgezet en Roland huiswaarts was gekeerd, volgde er een mooie aanbeet. Deze keer sloeg Niels aan of z'n leven ervan af hing.
Hangen! Na een stevige dril kwam er een meerval van ca.130 cm aan boord. Niels z'n tweede van de Po. Fantastisch!
 
Op zaterdag de terugreis begonnen om ca. 09.15 uur en de verwachtte aankomsttijd in Hasselt (België) zou rond 20.00 uur zijn. Door file en ongelukken kwamen we pas rond 22.00 uur aan in Hasselt. Ook raakte Niels onderweg zijn GSM nog kwijt tijdens een "plas / rook"-pauze in Duitsland. Alles bij elkaar toch weer een fantastische week vissen met alle moeilijkheden die de Po toch iedere keer weer in petto heeft. Tot volgend jaar!

Niels Lismont en Henk van Gerwen